Als beginpunt van de PR-campagne van het allereerste Nederlands/Vlaams cultuurfestival Flachlandfest in Berlijn (voor de Utrechters onder u: de omgekeerde Mitte Bitte!) zullen initiator Peter Bijl en cameraman Gerben Schmidt het project Trekhaak gezocht! van Typisch Dennis voor het eerst naar het buitenland exporteren. In het weekend van 30 en 31 augustus zullen zij met een oranje caravan van Utrecht naar Berlijn gaan liften. Van 030 naar 030 kortom, onder het luid en duidelijke motto: Anhängerkupplung gesucht!:)

Lees hieronder hun belevenissen, in woord en beeld gebracht door Peter Bijl.

Zaterdag 30 augustus

09.00. 030 augustus. De grote dag breekt aan. Fris spring ik op van de bank waar ik de laatste nachten heb doorgebracht. De backpack op de rug, is het tijd voor een flinke dosis voorbereidende boodschappen. Winkelcentrum Utrecht-Lunetten is nabij. Sroopwafels worden gretig ingeslagen. Net als de noodzakelijke eierkoeken, haspels en whiteboard stiften. Een smsje van een vriendin komt binnen. ze me wil komen uitzwaaien. Leuk leuk. Gerben belt uit de trein. De stemming zit erin, het kan beginnen!

10.00 Hoe vroeg het gevoelsmatig voor ons allebei is, de klik met Gerben op Utrecht CS is er meteen. Wie immer. Tijd om een koffie te kopen. En dat niet alleen, ook caravanspiegels. En nee, ook ook daarvan had ik nooit kunnen vermoeden dat ik ze de eerste dertig jaar zou bezitten.

11.00 We bellen aan bij Dennis, de initiator van Trekhaak gezocht. En gever van de eerste lift. En schuiven aan op het plateau van zijn woonboot. Alwaar de ideeën, en de caravanlifttips, direct beginnen te stromen. En waar we in de creatieve stroom van gedachten bijna even de tijd vergeten. Een gevoel wat alleen nog maar versterkt wanneer we in de voormiddag vol inspiratie ons vervoermiddel bereiken: onze caravan.

ES GEHT LOS!

13.00 De boodschappentas - oranje uiteraard- zit vol, het oranje shirt is aan, de eerste trekhaak gevonden. Op naar de snelweg!!!!!

15.00 Het beginpunt van de reis: Festival de Beschaving. Waar de Cheesy Chicks (die in Berlijn op pad zullen gaan met de caravan) in een goedgemutste fotoshoot net zo stralen als tijdens de acts die ze uitvoeren midden op het veld. Waar ze belaagd lijken door paparazzi. En waar op deze zonovergoten dag geweldige positieve energie door de aders giert. Way to go!!!!

16.00 De snelweg op! En oeps, meteen de eerste verkeerde afslag. Dat kan gebeuren. Het zal het enthousiasme zijn. Maar richting Den Bosch betekent niet direct richting Duitsland. Rechtsomkeert dus. En hoogste tijd voor Dennis om ons af te zetten bij het eerste echte tankstation af te zetten. Nieuwegein. Wir sind gespannt.

17.00 Nou, dat valt mee! Nog geen twee minuten later- Gerben heeft zijn eerste peuk amper aangestoken - worden we al meegenomen. Sander uit Bunschoten neemt ons na kleine aarzeling – en wat overredingskracht - graag mee naar Amersfoort. De zon schijnt volop, en ons gemoed doet niet anders. Eén ding is zeker: Wohnwagentrempen macht spass!

18.00 Ja, hij staat er prachtig, daar bij het tankstation in Amersfoort. Onze oranje caravan, stralend in het zonnetje. Het deurtje staat open, en roept nieuwsgierigheid op. Net als het bord dat we bij de voeten van de aanhanger hebben geplaatst: ‘Trekhaak gezocht’. Op de achtergrond eindeloze weilanden met grazende koeien. Het is het ultieme een fantastisch, absurdistisch campagnebeeld. Het Flachland-gevoel in een notendop. Ik geniet ervan met grote grijns. En ga even plassen.

18.30 ‘Hee, dat idee had ik ook, een paar jaar geleden’, vertelt een jongen die naar ons toe komt gelopen. ‘We wilden met wat vrienden op vakantie naar Berlijn. Maar we hadden allemaal geen rijbewijs of auto. Wel had de vader van een van die vrienden een caravan. Als we die nou lenen, dachten we, dan gaan we daarmee gewoon liften. Maar het bleef natuurlijk bij een idee. Zoals dat wel vaker het geval is natuurlijk’. Het neemt niet weg: zijn dag is gemaakt. De onze ook. Op 1 miniem puntje na: aan zijn auto ontbreekt een trekhaak.

19.00 Wat leuk, extra lifters! Twee Duitse meisjes worden afgezet bij het tankstation. Hun ogen lachen. Enschede, staat er met rode stift op hun blaadje geschreven. Maar dat ze concurrentie zouden hebben van een caravan, dat hadden ze vast vooraf niet vermoed.

19.30 Een forse man met staart – type metalbeer, op het eerste gezicht – komt op ons af . Wat we aan het doen zijn. Het tafereel was hem in vrolijke zin opgevallen. Wanneer ik hem het plan uitleg, begint hij te stralen. Er is alleen 1 probleem: hij moet naar Drenthe. Maar het probleem blijkt al gauw geen probleem meer: Martin is maar wat bereid ons af te zetten in Deventer. En met de komst van de caravan is ook het probleem van de meisjes, die wegens het gebrek aan plek in eerste instantie door de chauffeur vriendelijk werden afgewimpeld, als sneeuw voor de zon opgelost.

20.00 Wat liften zo fijn maakt? Het vrijheidsgevoel, dat zonder meer. Maar ook het geestelijke en fysieke spel blijft mateloos fascinerend. Elke auto kan immers de jouwe zijn. Toch blijft het leukste aspect dat je mensen ontmoet die je anders nooit ontmoet zou hebben. En die soms ontzettend inspirerende verhalen hebben, die je zonder langs de kant van de weg te staan nooit gehoord had. De verhalen van Martin bijvoorbeeld. Cynici zouden hem kunnen afdoen als een kosmische, homoseksuele ganzenbeschermer. Maar hij blijkt een warm persoon, vol inspiratie en bijzondere verhalen. En met een hart van goud. Vanaf vertrek zijn we iedere seconde aan de praat. Pas op een restauratie bij Holten komt er een einde aan het gesprek, wanneer we ons realiseren dat Deventer al lang en breed achter ons ligt.

22.00 We blijken door Martin (die direct na afscheid een loslopende gans ging redden, maar dat terzijde) bepaald niet op de beste plek afgezet. Doordat het verderopgelegen tankstation beduidend drukker is dan het fastfoodrestaurant waar onze caravan voor de deur prijkt, lopen we nodeloos heen en weer. Directe communicatie van bord en caravan bij elkaar, is bijzonder lastig te maken. We verdelen nog even rollen met de meiden, maar het gebrek aan caravan blijkt voor hen een voordeel. Ze worden meegenomen door een Twent. Met trekhaak nota bene.

23.00 Gedachten dwalen af, mijmeringsomenten vullen de nacht. Ook over de plek waar we nu staan, Holten. Als kind ben ik er vele keren op vakantie geweest – in het onvolprezen recreatiepark Twenhaarsveld. Maar dit tankstation was me nog niet opgevallen. Desalniettemin hebben we ons doel bepaald: we willen graag vandaag nog de Duitse grens oversteken. Duitse wagens zijn echter in geen velden of wegen te bekennen. Wel rijden de Poolse busjes af en aan. Van die witte. De moraal verzinkt.

00.00 Interactie met mensen is fantastitsch, maar met het uitgaand publiek in Markelo (of was het toch Enschede?) blijkt soms wat veel van het goede. De motorrrijdende doemdenker, die ons waarschuwt tegen de harde Holtense jeugd, eveneens.De woorden van een jong alternatief stel – ze hadden ons graag meegenomen als ze een trekhaak hadden - geeft ons dan meer moed.

00.15 Zul je net zien. Wilden we er na urenlang Twents uitgaanspubliek – als er al publiek was – een eind aan breien, blijkt de verlossende auto toch nog langs te komen. Lukasz, een sympathiek ogende Poolse reggaefan uit Dordrecht, rijdt ons graag naar de eerste raststaette over de Duitse grens. En doet dat in de door zijn broer via Marktplaats bestelde bolide, die in Polen een metamorfose zal ondergaan. Osnabrück is al voorbij, wanneer wij tegen drieën zijn betrekhaakte wagen verlaten. Als slotwoorden van de rit schrijft Lukasz nog het Poolse equivalent op ons centrale bord: Szukamy auta z hakiem.

03.00 De eerste raststaette in Duitsland blijkt al Osnabrück voorbij te zijn. We zetten de caravan neer op een verlaten parkeerplaats, drinken nog wat biertjes en besluiten de dag met een meer dan tevreden gevoel. Tijd voor de nacht. En voor bijpassende woorden: Gute Nacht, Freunde.

Zondag 31 augustus

12.00 Het is een prachtige manier van opstaan, in alle rust, op een verlaten hoekje van een uitgestrekte Raststätte. Het is net een camping, maar dan anders. Goed, er is dan nog een lange weg te gaan, we zijn meer dan tevreden dat we Duitsland alvast hebben bereikt. En vleien neer in de zon, op het Raststätteterras. Want ook bij de oosterburen geldt, zeker op zondag: een goed ontbijt is goud waard.

12.15 In de Raststätte raak ik aan de praat met Bodo. Een Duitse jongen, die gezien het bordje Berlijn in zijn hand ook naar de Duitse hoofdstad lift. Zonder caravan, dat wel. Het weerhoudt hem er niet van al 24 uur onderweg te zijn vanuit Amsterdam. De omweg via Zwolle, Leeuwarden en Groningen zal er vast iets mee te maken hebben.

12.30 Mazzel! Met z’n drieën worden we aangesproken door een relaxte Duitser die ons wel wil meenemen richting Hannover. Te gek! Als alle Duitsers zo zijn, zijn we vanavond bij Berlijn!. Denken we even.

13.00 Nog altijd op de Raststätte. De Duitser in kwestie heeft ons achtergelaten. De caravan was al aangekoppeld, toen hij bedacht dat hij een lichtgewicht rijbewijs had. Wie na 1999 is afgereden, blijkt in Duitsland voor aanhangers een extra rijbewijs nodig te hebben. Balen! Zou dat overal in Duitsland zo gaan?

13.30 Tijd om de tactiek te veranderen. Het bord Trekhaak gezocht transformeert, via enkele welgemikte stiftstrepen, in een nieuwe: Anhängerköpflung gesucht.

14.30 Mmm.. de Duitse grammatica blijkt toch een kluif. Het blijkt toch Anhängerkupplung, volgens een vrouw. Geen wonder dat niemand het snapte.

15.30 Hoogste tijd om écht van dit Raststätte weg te komen. Of, zoals Gerben snedig opmerkt: ‘het kan toch niet de bedoeling zijn dat ik nu gewoon kartoffelsalat zit te eten?’

16.30 Helaas. De Nederlandse soldaten die komen tanken hebben ook geen trekhaak aan de wagen. Wel een koppeling om een truck te slepen.

17.00 Het blijft fantastisch om mensen blij te maken met onze vraag. Een glimlach doet nog altijd wonderen, zeker op deze zonnige zomerdag. Maar wat koop je ervoor, als enthousiastelingen je wel een lift naar Berlijn aanbieden, maar de caravan buitenspel komt te staan?

18.00 Nog steeds hier. Ik bel de radio, maar ze snappen me niet. Een curryworst biedt soelaas.

19.00 We zijn weg van de Raststaette!! Een volgestouwde Nederlandse auto (het blijken de verhuisspullen van een van de inzittenden te zijn, die in Berlijn gaat wonen) komt aan met een trekhaak. Eigenlijk zijn ze al veel te laat en heeft de bestuurder nog nooit met een caravan gereden, maar ze vinden het idee zo leuk, dat ze ons richting Bad Oeynhausen rijden. Nu al legendarisch.

20.00 Het is een bizarre ervaring. Ik ben deze blog nu aan het updaten, achterin vanuit een rijdende caravan. De ramen zijn geblindeerd. Waar we naar toegaan weten we niet. Maar het voelt alsof we Bad Oeynhausen al lang en breed voorbij zijn en richting Hannover toeven. Hurrah!

20.30 En jawel, een raststaette. Met om ons heen de Duitse heuvels. Een prachtig glooiend heuvellandschap, 50 kilometer voor Hannover. Hopelijk ver genoeg om morgen Berlijn te bereiken.

Dinsdag 2 september

Laatste nieuws, Berlin, 19.30 Uhr:

WIR HABEN ES GESCHAFFT!!! :D